Waarom ik naar Lesbos ga

 

Ik begin bij het begin.

Na het overlijden van Tommie heeft het mij een tijd gekost om daar een plekje voor te vinden.

Tom was mijn begin van volwassenheid. In mijn flatje met z’n 2en. Het besef kwam dat Tom verlatingsangst kreeg toen ik ging werken. Hij had er niet echt het vertrouwen in dat ik na mijn werk weer naar huis zou komen. Op zich niet vreemd, Tom is samen met zijn broertje gevonden in een bos in Lelystad en heeft daar ongeveer 3 maanden gezworven.  Waarschijnlijk zijn ze geboren in een nestje bij iemand thuis en daarna gedumpt in het bos. Daarna bij het asiel gebracht.

Ik woonde op dat moment nog in het ouderlijk huis maar vrij snel daarna naar de flat. In een paar maanden heeft hij dus op 5 verschillende plekken ‘gewoond’ dus dat ik weer naar huis zou komen heeft hij echt moeten leren. Wat voor mij ook een leermoment was. Leg maar eens aan een hond uit dat je gewoon weer thuis komt. Daar hebben we heel hard aan gewerkt. Toen ik een keer 2 dagen achter elkaar vrij was en hij op dag 2 steeds in zijn eentje in een andere kamer ging liggen dan waar ik was, ik hem ging knuffelen en hij een diepe zucht gaf a la “moet jij niet eens gaan werken of zo” wist ik dat we op de goede weg waren. Maar het feit dat hij verlatingsangst naar mij had vond ik wel een heftig feit. …. Iemand heeft MIJ nodig om te kunnen functioneren. Dat voelde als een grote verantwoordelijkheid maar gaf mij ook zo’n heftig gevoel van geluk. Levens gaan zoals ze gaan en niet altijd zoals je wilt.De teleurstellingen die mensen je kunnen geven kon en kan ik moeilijk mee omgaan. Tom stelde mij niet teleur. Veel dingen gebeurden maar de basis was altijd Tom en ik. Wij met z’n tweeën.

En het maakt niet uit of je je dag een keer niet hebt. Tom bleef van mij houden.

Dus een nieuwe hond na Tom dat heeft wel even geduurd zoals je kunt begrijpen.

Het onderwerp ‘hond’ kwam steeds vaker terug. We zijn bij meerdere asiels gaan kijken.  In Almere en Lelystad waar Tom vandaan kwam. Ook online op meerdere asiel pagina’s gekeken. Maar we wilde een jonge hond. Dat was al lastig maar verder was het vooral Staffords , Mastiff-achtige honden of Rottweilers. Dit zijn vaak honden die consequente opvoeding nodig hebben en vooral heel veel beweging. Vele honden komen daar terecht om dat ze  gekocht worden als imago verlenging. Maar op het moment dat een hond opvoeding, veel beweging (gaat zich vervelen thuis en dingen ‘zoeken’/ slopen) en een hond kost geld. Dat zijn de grootste punten waarom je bepaalde honden erg veel ziet in asiels. Daar zouden strengere regels voor moeten komen, maar dat is weer een andere discussie.Vaak waren het ook honden die niet met katten overweg konden en dat zou wel een probleem worden bij ons thuis.

Toen kwamen wij via internet bij stichting Atlas Animal Project  terecht. Een stichting die zich belangeloos inzet voor organisaties in het buitenland die zich inzetten voor zwerfdieren. Want wees heel eerlijk, Nederlandse dieren hebben het goed. Ga naar de eerste de beste supermarkt en er is minimaal 2 meter aandacht voor dieren.  Asiels worden gelukkig ondersteund  door de gemeentes waar ze gevestigd zijn. Dit is vaak niet genoeg maar door middel van de verkoop/nieuwe eigenaar en donaties (dierenvrienden, sponsorlopen op school, of verkoop van spullen) komen ze vaak rond.  De honden en katten in het buitenland hebben geen asiels of mensen die zich inzetten voor beesten, en omdat de beesten ook niet gecastreerd of gesteriliseerd worden, wordt het probleem alleen maar groter. Landen komen dan vaak met de snelste goedkoopste en meest effectieve oplossing. Het afmaken van zwerfdieren. En daar zal ik verder niet over in detail gaan. Dat plaatje kun je zelf wel maken.

Gelukkig zijn er mensen in die landen die dat niet aan kunnen zien en een opvang maken of de beesten van straat afhalen en ze castreren en steriliseren. Dit gebeurd dus in het buitenland en is ‘niemand’ zijn probleem. Dus om de mensen die opstaan tegen deze manier van handelen te ondersteunen is Atlas een hulp. De donaties komen bij Atlas binnen en deze worden verdeeld over de buitenlandse hulpverleners. Ook zamelen ze spullen in die naar de organisaties gebracht worden (denk aan manden,voer ,dekens riempjes enz enz)  De organisatie helpt ook om honden of katten in Nederland of andere landen hun forever home te realiseren. En dat is het punt waarvan ik dacht WOW, waarom doen ze dit niet zo in Nederland met Nederlandse dieren. Als eerste krijg je een hele vragenlijst. Met vragen zoals ‘waarom overweeg je een dier in huis te nemen. Wie gaat er voor zorgen? Hoeveel uur per dag bent u minimaal weg?’ enz enz. Later werden we gebeld door een medewerkster van Atlas en in een leuk gesprek kreeg ik weer heel veel vragen. Maar alles in het belang van de hond. Als dat allemaal goedgekeurd is komt er iemand bij je thuis en gingen we kijken naar hoe we woonden (veiligheid, kans op weglopen enz), hier thuis nogmaals vragen gehad. Weet je hoeveel een dier kost?, ben je bewust van het feit dat een hond uit het buitenland komt en wat dat met zich mee brengt? Allemaal pittige vragen maar wel heel realistisch. Dit zijn namelijk de dingen die je MOET weten wanneer je een beestje in huis haalt. Het leuke is dat ik nu ook zelf op huisbezoek ga bij mensen. Ook zijn er in Nederland heel wat gastgezinnen die de honden opvangen en daar ook meteen een hele specifieke karakterschets kunnen maken van de dieren. Atlas is over al zijn dieren eerlijk (kan niet goed alleen zijn, is angstig of moet niet bij drukke kinderen) dit enkel en alleen om het beestje een goede match te laten zijn met het toekomstige baasje. Ik vond de procedure van Nyssa heel spannend, juist om dat we echt gekeurd werden.  Een paar weken later konden we Nyssa gaan halen, 2 lieve meiden die zichzelf hadden opgegeven als reisbegeleiders hebben Nyssa en haar broertje Casper naar Nederland meegenomen. Heel spannend! Casper is later ook bij ons gekomen we hebben hem bij een gast gezin opgehaald en vanaf dat moment was het weer een eenheid.  En is nu een duo die nooit meer uit elkaar gaat. Die 2 horen bij elkaar en kunnen ook niet meer zonder elkaar. Op Schiphol kregen we te horen dat Gerbien, Casper en Nyssa had weggebracht en ze nog even had geknuffeld en echt even de tijd had genomen om afscheid van ze te nemen. Dat vond ik zo mooi om te horen. Gerbien heeft een stukje land en daar vangt ze de honden van Lesbos op, ook voert ze katten die op het eiland lopen. Want in het hoogseizoen zijn er mensen (vakantie gangers) die ze eten geven maar in de winter… tja vul zelf maar in. Op Lesbos wonen ook veel honden die aan de ketting liggen.

Een kettinghond leidt een eenzaam en verlaten bestaan ergens in the middle of nowhere van Lesbos. De hond wordt vastgemaakt aan een korte ketting en heeft slechts een houten kist of metalen vat als schuilplaats. In de zomer biedt dit absoluut geen beschutting tegen de brandende zon en in de winter is het veel te koud voor de dieren. Het merendeel van de honden heeft niet of nauwelijks een functie en ligt alleen maar te lijden. Met een beetje geluk krijgt de hond één of twee keer per week wat eten en water. Dit betekent dat de meeste van deze honden niet ouder worden dan 1 jaar (bron: Canilos)

Deze voert zij ook en houdt precies bij waar de honden zich bevinden. Casper en Nyssa zijn als één nestje in een kartonnen doosje afgezet bij Gerbien. Wat erg denk je misschien. Maar gelukkig weten sommige mensen Gerbien te vinden en brengen ze het gevonden nestje naar haar omdat ze weten dat zij wel voor ze gaat zorgen. Dus eigenlijk hebben ze geluk gehad.

Via Atlas en Facebook ben ik meer te weten gekomen over Gerbien. Hoe ik haar in het kort kan beschrijven…. Naar mijn idee een gevoelsmens die leeft voor beesten. Alles wat ze bezit en ook waar ze woont staat in teken van de beestjes. Ze heeft nog heel veel contact met de nieuwe baasjes van ‘haar’hondjes.  En het is ook leuk om op haar Facebook pagina te zien wat ze doet en wat ze allemaal meemaakt. In mijn ogen onvoorstelbare dingen, en situaties die wij niet kennen hier in Nederland. Gelukkig niet. Maar wat mij vooral raakt is; 1 vrouw die haar leven leeft voor de dieren. Wat zijn jou struggles vandaag?  Je baan, wat eten we vandaag, waar gaan we op vakantie. Nieuwe auto misschien enz enz.  Haar zorg is haar beestjes elke dag te verzorgen te socialiseren maar vooral hun gezondheid en eten. Zij zelf komt als laatste. Dit zal ze zelf nooit zeggen maar ze is een engel, ze bestaan! Zou jij het kunnen doen?? Je leven lang?  Dus toen de vraag van Atlas kwam had ik zoiets van JA!!! Dit moet ik doen. Na een middag vol uitleg en Skype gesprek met Gerbien was ik helemaal om. Dezelfde avond heb ik nog een ticket geboekt. Wel na goed overleg met het thuisfront natuurlijk. Al was hun mening, dit wilde je al doen, de vraag was alleen, wanneer!?

Sinds ik door mijn heup thuis zit ben ik vaak in gevecht met mijzelf. Omdat ik niet werk draai ik niet mee in de maatschappij. Tenminste zo voel ik het. Ik wil weer wat doen, ik wil weer iets kunnen betekenen in deze wereld. Dus het minste wat ik kan doen is Gerbien een maand te helpen met haar werkzaamheden. Hondjes laten zien dat het leven ook leuk kan zijn. En dat zij ook een knuffel en liefde kunnen krijgen wat voor ons zo normaal is.

12118756_10208296865848510_4549429019234288931_n

Gerbien

10561780_10204848130066830_3700346832020283600_n

op schiphol

10646626_10204974244379609_8676498765837637990_n

Op de eerste Atlas dag

11050093_10208086514824425_5746235150909728595_n

Casper Nyssa en Storm

11209501_10206721324055509_2580759707786825401_n

duo

18806_10206705672104220_6705645484743664496_n

broer en zus

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Been / Heup. Bookmark de permalink .

4 reacties op Waarom ik naar Lesbos ga

  1. Geweldig wat je doet, heb er respect voor.
    Als ik geen werk had gehad, en geen gezin zou ik het ook doen.
    daarom ben ik gastgezin in Nederland geworden, maar intussen heb ik twee grote schatten gehouden die als gast bij mij kwamen uit Cran Canaria..
    Ben er zeer gelukkig mee, en gaan nooit meer weg bij ons. ( heb er nu drie)
    Dus draag ik op deze manier toch een klein steentje bij.
    Atlas is een goede organisatie en hoop dat het over een tijd niet meer nodig is, en dat alle diertjes een fijn huisje hebben.

    een dikke kus voor allen

    Rika Buurlage

    • yvet78 zegt:

      Hay wat lief en leuk dat je reageert.
      En super wat je doet! Heel veel hondjes
      Zijn blij met jou! Ik vind het ook wel spannend hoor. Ga denk ik een hoop dingen zien die erg pittig zijn. Wordt vervolgd zullen we maar zeggen. Nogmaals leuk dat je de tijd hebt genomen om te reageren.

  2. marjolijn van oudenaarden zegt:

    Wat geweldig wat je doet! Respect, je voegt de daad bij het woord! Je maakt niet alleen de dieren, de stichting en Gerbien blij en gelukkig hiermee, ook ik en vele dierenvrienden met mij! Dus weet dat je/jullie zoveel meer moois bijdragen, niet altijd zichtbaar, wel voelbaar! En ja, ik zet mij ook in, en dit soort persoonlijke verhalen zetten kracht bij! Met een warme groet en alle succes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s