Zij die niet klagen ontvangen geen medeleven.

Soms wil je iets op papier zetten maar dan kun je de juiste woorden niet vinden.
Dat had ik ook, al een paar weken tot dat ik het citaat tegen kwam.
En dat ik dacht Ja precies… “Zij die niet klagen ontvangen geen medeleven.”

Bepaalde houdingen wekken bepaalde reacties.
Ik ben iemand die kan malen en praten over dingen die niet eens zo belangrijk zijn. En waar ik dan achteraf over denk, waar maakte ik me nou zo druk om.

Maar de echt belangrijke dingen maak ik vaak een kunst voor om juist niet over te praten.
Waarom? Geen idee.. ik wil denk ik meer gezien worden als ‘ja gaat lekker’ dan als ‘Nee gaat even niet zo goed’. Dat is trouwens al mijn hele leven, in ieder geval zo lang ik me kan herinneren.

Ik was bezig met een opleiding en toen werd mijn moeder ziek, leukemie, ik had op dat moment alles behalve een leuke klas. En hun gespreks onderwerpen gingen naar mijn inzicht niet verder dan uitgaan/jongens en ruzie met hun ouders. Mijn leventje was heel anders op dat moment. Ik ging naar school, ging vanuit school naar het AMC en daar was mijn vader en mijn zus al bij mijn moeder en ging savonds met mijn vader met auto weer terug naar huis. En zo ging dat. Op school begon ik steeds humeuriger te worden , de situatie thuis de onzin gesprekken in de klas. Suzan (mijn vriendin) die ook in de klas zat wist heel goed wat er thuis gebeurde. En steunde me enorm. Ik vond het niet nodig om de situatie van thuis uit te leggen.
Maar was er niet bij met mijn hoofd in de klas, reageerde bot enz enz.
De klas keerde zich langzaam maar zeker tegen me.. wat opzich best logisch was. Suzan zei toen het uit de hand begon te lopen dat het misschien verstandig was om het te vertellen. Ik deelde die mening niet. Tot er ineens in de klas incl lerares een soort van debat ontstond met als onderwerp ‘waar irriteert yvet ons allemaal mee’ Iedereen wist wel iets op te noemen. Ja en daar zit je dan, ik heb de helft maar mee gekregen. Keek naar Suzan die ik van woede steeds bozer zag worden. Ik mijn tas pakte en ben weg gegaan.. suus heeft nog iets gezegd van ‘kunnen jullie wel’ en volgde mij. Zij kon ook niets zeggen want ik had gezegd dat ik het niet wilde vertellen. De volgende dag toch maar verteld aan de klas en de reacties waren beter dan ik had kunnen verwachten. Het meisje waar ik het meeste ruzie mee had stuurde me een kaartje met een hele lieve tekst.

Waarom ik er voor kies om zo te doen, geen idee. Ik wil geen zeur zijn ik wil niet een slachtoffer zijn. Ik denk dat het is..eigenlijk geen idee.

Mijn been gooit de laatste 2 jaren nogal eens roet in het eten. Maar aangeven wanneer ik last (ik gebruik het woord last, omdat ik pijn een vervelend woord vind) heb blijft heel lastig om aan te geven, Hier thuis ontstaan dan ook vaak discussies omdat ik niet aangeef wanneer ik last heb. Ik ben dan stiller en wat meer kortaf. Mijn been irriteert me dan zo dat ik er ook geen woorden aan vuil wil maken. Raar maar waar. En dan is het makkelijker om gewoon je mond erover te houden. Wel zo simpel, maar niet zo simpel voor de mensen om me heen dus.
En ik heb vaak momenten dat ik last heb en weet dat het erger gaat worden maar ik dan net iets ‘leuks’ aan het ondernemen ben. Bijv naar het centrum of even met iemand ‘staan’ te praten.
Dan vind ik het dus erg lastig om te zeggen ‘ik ga even zitten hoor’ om maar niet de aandacht te trekken. En soms heb ik de last er ook voor over en dan weet ik dat wanneer ik doorloop
het gevoel alleen maar slechter gaat worden , maar denk dan , nu vind ik het leuk en dan maar straks op de blaren zitten. Ik weet dat.
Maar door mijn houding maakt het het voor andere mensen ook lastig de situatie in te schatten. Want het valt allemaal wel mee met Yvet. (die behandeling heb ik ook vaak liever, dan dat iedereen rekening moet houden met ‘mijn’ been)
Maar wat ik zeg het is niet altijd praktisch. Een paar weken terug was ik op woensdag middag bij mijn vriendin suus geweest en heb een leuke middag gehad. En Suus pakt het vaak tactisch aan en zegt dat loop jij maar achter de kinderwagen, wetend dat ik daar lekker op kan hangen.
Maar die middag met de bus naar huis en zat qua been echt op het einde. Iets te enthousiast geweest dus. Ik stapte de bus in en gelukkig was er een plaats vrij. Echt een *halleluja* moment. Ik zat en kon naar huis. Bij de volgende halte werd het drukker. En ook een wat oudere man ( ± 60 jaar) behoorlijk geïrriteerd mijn kant op te kijken..en ik denk niet dat dat zo was, het was zo. Ik bleef zitten waar ik zit. Ik kon echt niet meer. Naast de man stond een meisje op die tegen hem zei ‘gaat u maar zitten hoor, ik moet er de volgende halte toch uit’
De man reageerde daarop met ‘tenminste iemand die het snapt’ en daarbij naar mij kijkend. Ik dacht krijg jij maar lekker de pest pokken. De man oogde niet oud of moeilijk lopend. Maar ik weet het niet. Hij zag het aan mij ook niet. Ik dacht man man… het is dat mijn energie op is want ik had de discussie graag aangegaan.
Maar dat zijn dus situaties dat ik voor mezelf creëer , al had ik er niet aan moeten denken om tegen de man moeten zeggen .. meneer ik verga van de last van mijn been, en moet echt zitten.

Mijn vriend en vriendin zeggen het ook het lastig te vinden om de situatie in te schatten en dat snap ik ook , omdat ik het niet aangeef. Gert verbeterd me ook regelmatig bij gesprekken in het ziekenhuis of bij het re-integratie bureau. Dat ik zeg dat het bij bepaalde dingen best goed gaat, en Gert zegt dan rustig ‘ja behalve toen.. en toen’ Waarom ik dan niet eerlijk ben ik weet het niet. Ik kan het gewoon niet. Ik denk er ook niet bewust over na.
Dat zal ik zelf maar moeten accepteren. Alhoewel ik het best wel eens wel zeg… tegen Gert dan. De rest is 15 stappen verder.

En soms als ik iets leuks ga doen , neem ik een extra tabletje tegen de last, liever dan mijn mond houden en een leuke dag/middag/avond hebben dan te zeggen. Mensen even rekening met me houden want mijn been werkt niet 100% , sorry maar that’s me.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Been / Heup. Bookmark de permalink .

5 reacties op Zij die niet klagen ontvangen geen medeleven.

  1. dppz zegt:

    Prachtig verwoord meid. Ik herken dit ook heel erg. Zeg liever dat het goed gaat. Bang om zeur te zijn, bang om een aansteller te zijn.

  2. Pingback: klagen | DPPZ

  3. dppz zegt:

    Ik heb je de Liebster award gegeven. De Liebster blog award is bedoeld voor bloggers met minder dan 300 volgers die wat meer bekendheid verdienen! Kijk op mijn blog om er wat meer over te weten te komen

  4. Motjes zegt:

    Een groot gedeelte kan mijn verhaal zijn, alleen ik zeg nu wat vaker dat het echt niet gaat, en dan gaat het ook niet. Ik heb behoorlijk mijn grenzen leren kennen en er overheen gaan doe ik nog maar zelde. Maar tja soms voor de lieve vrede toch maar die grens over gaan. Maar nee wordt echt steeds vaker nee, en ja wordt nu volmondig ja.
    Dus ook jij toch maar vaker gaan zeggen dat het echt niet gaat en dat je last hebt.

    • yvet78 zegt:

      Hay bedankt voor al je reacties lief! En leuk!
      Ja ikheb het weer opgepakt, maar na 2 jaar meer neer dan op gaan heb ik echt even toegelaten om er even flink van te balen.
      En dat heb ik ook 2 weken gedaan. Ik heb mijn eigen bedrijfje gestart en dat gaat nu een beetje lopen, kost energie maar erg leuk. http://www.samenleuk.nl En ik kan bepalen wanneer ik het oppak en heel veel gaat telefonisch. Dus ik ga er weer voor.
      En tuurlijk zal ik mijn dip momenten hebben.
      En dat mag ook vind ik.. als ik dat niet heb blijft het emmeren en dan gaat het ineens niet goed. Maar uiteindelijk komt het allemaal goed dat blijf ik zeggen en in geloven.

      Nogmaals bedankt voor je reactie!
      Liefs Yvet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s