Brandon en mijn verhaal

De vastgebonden Brandon…

Als eerste wil ik zeggen dat ik het item op tv niet heb gezien.
Maar via twitter zie ik heel veel kritiek voorbij komen.
Met behoorlijke verbazing lees en hoor ik de situatie aan.

Deze 18 jarige jongen zit vast met een tuigje (!!!), oftewel, dieren in Artis hebben meer ruimte dan deze jongen!
Waar ik zelf geen voorstander van ben, maar toch wel mis in dit verhaal is medicatie.
Is er geen enkele manier om deze jongeman mee naar buiten te nemen?
Het tuigje deed me ook meteen denken aan de Zweedse band (De band van circa tien centimeter breed, zit geheel rond de heupen en buik van een patiënt en wordt met een slot vastgemaakt. Vervolgens wordt die band weer met behulp van twee andere banden vastgemaakt aan een bed/stoel. Zeker een op de tien bewoners van zorginstellingen wordt dagelijks vastgebonden aan een stoel of een bed met behulp van de band) is in Nederland verboden en gelukkig maar.
Want misschien een eye-opener voor de lezer, deze wordt nog steeds gebruikt, ‘s nachts, en het zou zomaar kunnen bij jou opa of oma of vader of moeder. In verpleeg- of verzorgingstehuis.
11 jaar ben ik werkzaam geweest in de psychogeriatrie en gelukkig was de Zweedse band hier absoluut verboden. Dit werd nog eens onderstreept omdat ik door de directrice behoorlijk heftig werd ondervraagd na het zien van mijn bos werksleutels, waar een sleutel aanhing die ik gebruikte om bepaalde deuren mee te openen. Ik had de sleutels overgenomen van een oud collega die met ontslag ging, en had dus geen enkel idee wat de oorsprong van bepaalde sleutels waren. De sleutel die dus aan mijn bos hing diende jaren terug als Zweedse band sleutel (zie afbeelding). Wist ik veel! Maar ik weet dat deze band nog steeds gebruikt wordt, afschuwelijk.
Waarom ik het afschuwelijk vind is omdat 9 van de 10 keer de band gebruikt wordt om cliënten in bed te houden, die ‘s nachts onrustig zijn (lees: uit bed komen en gaan lopen). En dit voor de dienstdoende nachtzuster erg vervelend is. Dat je zelf uit bed gaat omdat je niet kunt slapen is anders ..volgens degene dan die een voorstander van dit hulpmiddel zijn. (ik niet!)

Wat ik geheel mis is de medicatie in dit verhaal…
Medicatie… ik ben er in eerste instantie absoluut geen voorstander van, maar deze jongen zit zichzelf, naar ik lees, erg in de weg. Zijn basis beschrijft een lieve jongen die heel alert is in alles wat er om hem heen gebeurt, alleen de stem in zijn hoofd maakt het hem niet makkelijk.
Alles wat hij opneemt draait hij om en kan hij tegen je gebruiken.

Meteen na het lezen van het artikel deed hij me denken aan een bewoner van mij. Deze man is inmiddels overleden, maar soms heb je gewoon “iets” met een bewoner en dat had ik echt met deze man. Ik noem hem voor het gemak Wim.
Wim kwam bij ons binnen op een brancard en het eerste wat ik dacht was ‘wow’! Die is groot. Hij kwam uit het ziekenhuis, omdat ze vanuit de thuis situatie niet meer wisten wat met hem te doen. Dat Wim dementerend was, was bij de familie al bekend. Wim had een verhoogde injectie gehad met waarschijnlijk een hoge dosis bezodizepine. Hij zat niet op de groep waar ik werkte maar op de groep 2 deuren verder. Ik draaide in die tijd veel avonddiensten. En merkte wel behoorlijk wat onrust achter in de gang. Wim zorgde in ieder geval voor wat problemen tijdens het naar bed gaan. Waardoor het soms niet mogelijk was Wim te helpen met omkleden voor de nacht. Het ging allemaal wat langs me heen want ik was vooral bezig met mijn 11 bewoners.
Op een dag toen mijn dienst begon in de middag, kwam ik hem tegen op de gang. Een zeer grote man van bijna 2 meter en ook grof in lichaamsbouw. En enorme handen, hij had heel wild omhoogstaande haren a lá Einstein. Eerste instantie liep ik langs hem en kreeg ik een dikke knipoog van hem. En een ondeugende glimlach. Ik moest lachen in mezelf. Dit was dus de ‘heavy’ bewoner waar ik regelmatig wat van vernomen had (personeel slaan, met volle vuist, polsen proberen te breken, en duwen -met behoorlijke kracht), ik liep later weer terug en Wim kwam me weer tegemoet. Ik zei ‘volgens mij kennen we elkaar nog niet’ en stelde mezelf voor. Hij pakte mijn uitgestoken hand en gaf er een handkus… geweldig! En hij liep weer door. Ik vond hem grappig. Later die avond werd ik per toeval gevraagd te assisteren bij hem met het omkleden. Iemand hoefde niet naar bed als ze niet wilde maar wel omgekleed, voordat de nachtdienst zou komen, omdat de nachtdienst alleen op 33 bewoners stond.
Ik liep naar de kamer en hoorde een hoop gerommel en onrust. Ik wist van hem al dat het geen prater was, het liefst zelfs niets. Ik hoorde hem een paar keer boos zeggen ‘nee!’ Ik klopte op de deur en kwam binnen.. ‘heyyyy zei hij’.. naar mijn collega gebaarde hij met zijn handen dat ze weg moest… hij onderstreepte dit met ‘weg weg’ te zeggen. Dus ik gaf mijn collega een knipoog en zei “nou je hoort het, je moet weg,” ze zei “oke..dan ga ik wel” een beetje lachend. Ik wist dat ze achter de deur zou blijven staan… dat weet je gewoon. Ik begon een gesprekje met hem, over de foto’s bij zijn bed (even gedachten op wat anders). Hij fleurde helemaal op toen ik de foto van een vrouw aanwees, ik vroeg of dat zijn vrouw was, hij lachte en zei trots ‘ja!’ Deze grote man smolt gewoon nog bij het zien van zijn vrouw op de foto. Ik wist dat de thuis situatie zo slecht was geweest dat Wim veel meubels kapot gemaakt had. Maar hij had zijn vrouw nooit wat gedaan, zijn zoon wel en het ziekenhuis personeel had hij wel al aangevallen. Maar zijn vrouw nooit. Het was een dame van wat ik kon inschatten mijn lengte (1.55), grappig gezicht naast zo’n boom van een man. Hij aaide de foto en ik zei dat hij een zeer knappe vrouw had en dat ze volgens mij heel lief is. Hij knikte met een volle ja!
Vertederend. Ik zei dat ik zo naar huis zou gaan, naar mijn hond en hij wilde weten wat de naam van mijn hond was. Ik vertelde zijn naam en hij zei… misschien moet hij wel naar buiten, ik zei “ja dat moet hij ook maar ik wil niet naar huis gaan voordat ik weet dat u ook lekker kunt slapen”. Hij moest lachen, ik vroeg of ik hem nog mocht helpen en dat ik dan met een gerust hart naar huis kon gaan. Hij vond dit goed en hielp me met alles mee. Gelukstreffer dacht ik toen ik later naar huis ging. Soms heb je dat gewoon, iemand is boos en een andere collega komt, een ander gezicht, dus andere situatie. Een paar weken later (ik was Wim nog regelmatig tegen gekomen) kwam er een spoed telefoontje van beneden uit de hal naar de afdeling. Wim hadden ze opgesloten in een grote zaal, waarschijnlijk had hij zich erg geïrriteerd aan iets of teveel negatieve prikkels ontvangen. De zaal is ongeveer net zo groot als de helft van een gemiddelde gymzaal. Wat bleek hij liep beneden bij de entree en had al wat bloempotten kapot gegooid en zo’n grote rode brandblusser kast kapot geslagen met zijn vuist. Vervolgens had hij een trap tegen het deurtje gegeven en deze hing er half af. Hij zou een gevaar zijn voor de rest vd mensen die daar rond lopen , is het niet met zijn lichaam dan wel met de dingen die hij gooide.
Hij was de zaal ingelopen en ze hadden de deur dicht gedaan. Ik snapte dat wel. Een collega van mij schrok van het telefoontje en ze had een paar weken terug een behoorlijke klap op haar kaak gehad van hem. We stonden met z’n tweeën op dat moment dus ik vroeg of ik naar beneden moest gaan. Een mannelijke collega zei ‘ik ga mee’ Ik kon het niet zo vinden met die collega en man op man gaat niet altijd goed is mijn ervaring. “Dan ga je toch lekker alleen” ..Dat was ik dus al lang van plan. Mijn voorgevoel zei .. ik kan niet voorstellen dat hij boos op mij wordt. Ik hoopte op de trap dat mijn gevoel me niet in de steek zou laten, want dan moest ik later bellen.. kan iemand mij helpen.. nee nee..echt niet.
Ik kwam beneden en de grootste paniek maker van het huis (en dan heb ik het niet over een bewoner) stond voor de deur. Waar is de rest? .. zei hij toen hij mij aan zag komen..” boven” antwoordde ik snel. Zonder hem een verdere uitleg te willen geven ging ik naar binnen. Ik liep naar binnen en hij stond met een schilderij in zijn handen , de schilderijen wisselde per maand door elke keer weer een ander kunstenaar (open expositie zeg maar). Ik schrok want het gemiddelde schilderij wat daar aan de muur hing was meestal 250,- gulden (het was nog in de gulden tijd) . Ik zei op mijn meest kalme manier.. ‘Hey Wim’ met de spanning in mijn lichaam dat wel. Ik bedacht wat het ergste was wat me zou kunnen gebeuren, of een schilderij om m’n middel of een klap waarmee ik in 1x knock-out zou zijn.
Was te overzien dacht ik… Ik had 1 x van een vrouw een klap tegen mijn hoofd gehad met een gips arm. Dat deed pijn maar had ik ook overleefd, oh ja en 2 hechtingen in mijn arm omdat een man me gebeten had. Dat wondje was ook al mooi en genezen… Ik liep naar hem toe. En zei “hey ik zocht je al” “ik was hier zei hij heel rustig” Maar wel boos. Ik zei joehoe.. ik sta achter je hoor.. hij draaide zich om , en zei heyyy…(herkenning pff) ik ging op 1 van de vele stoelen zitten aan een tafel. Hij sjokte nog wat rond ik vroeg of hij bij me kwam zitten. Met verbazing zag ik dat hij naar me toe kwam en bij me kwam zitten. Ik vroeg hem, ben je boos? Hij zei ja… ik mocht daar niet heen.. hij wees richting het restaurant. Waarom niet zei ik, hij zei weet ik veel… Ik snapte dus wel waarom hij boos was, hij mocht ergens niet naar binnen terwijl hij zag dat er een bordje restaurant stond en hij zag allemaal mensen zitten. Ik vroeg hem wat hij ging doen dan, hij zei kort ‘eten’.. logisch. Achteraf bleek dus dat hij door de grote paniekzaaier die ik eerder beschreef de deur geweigerd was, omdat hij van ‘iemand’ vernomen had dat deze man agressief kon zijn. Bingo! Dus ik snapte hem ook, ik vroeg wat hij wilde gaan eten, hij zei brood te willen. Ik zei dat ik net boodschappen gedaan had en vroeg of hij bij mij een gebakken ei op brood wilde hebben. Lekker! Zei hij.. ik zei kom! Ik stond op en hij ook , hij deed zijn gebogen arm voor mij (of ik een arm wilde) met mijn armpje door zijn grote arm verlieten we de zaal… Bij het naar buiten gaan stond meneer de paniek zaaier aan iedereen die het maar wilde horen te vertellen wat er een kwartier daarvoor gebeurd was. Ik keek hem bij het voorbij lopen aan en zei dat hij heel professioneel bezig was. Ik heb me omgedraaid. En heb voor Wim boven een lekker gebakken eitje gemaakt. Een dikke zoen als dank kreeg ik. Later werd Wim steeds meer dementerend, hij kon bepaalde prikkels niet verwerken en zijn geduld niveau werd steeds lager. Vaak liep hij mokkend over de gang, en een dame die de hele dag gilde heeft hij een keer met stoel en al opgetild en een paar meter verderop weer neergezet.
Wim is later aan de medicatie gegaan om wat meer rust voor hemzelf te creëren. Wim kreeg ook een gepaste dosis benzodiazepinen, Lorazepam. Dit om de boosheid / angst en prikkels wat te verminderen. Daardoor was het een lieve man en kwam zijn droge humor ook weer tevoorschijn. Ik weet dat ik ‘geluk’ had met deze man, zijn vrouw vertelde dat ik erg op zijn nichtje leek. Ik denk dat dát mijn voordeel was. Maar daardoor ook een man die ik nooit zou vergeten.

En nogmaals ik weet niet hoe de situatie van Brandon exact in elkaar zit.
Want ik mis de info over behandeling, gedaan en toekomstige behandeling. Medicatie en therapieën. Ik kan me niet voorstellen dat de enige manier van leven aan een tuigje aan de muur zittend…oh vergeet ik bijna de drie meter lopen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in overig. Bookmark de permalink .

14 reacties op Brandon en mijn verhaal

  1. Wat een prachtig relaas Yvet …

    Is het moraal dat: MENSEN zoals Wim (en Brandon) afhankelijk zijn van het toeval om een professional als jij tegen te komen? Die niét zijn/haar wil oplegt, accepteert dat iéder mens recht heeft op een eigen mening en wil en géén behoefte voelt tot machtsvertoon?

    Deze mensen worden afgeserveerd, behandeld als het afval van de maatschappij. Wie DOET er wat? Waar kunnen de mensen terecht die inzage hebben in dit vreselijke systeem zónder dat ze bang hoeven te zijn hun baan te verliezen of de situatie te verergeren? Is er een plek waar ouders, zorgers en andere betrokkenen anoniem met hun verhaal terecht kunnen, zodat het nimmer weerslag heeft op het MENS wat het betreft?

    Geen idee, maar het onderzoeken waard.

    Dank voor het delen!

  2. Pingback: Deja vú… Brandon | Second Thoughts

  3. gertvanassen zegt:

    Mooi geschreven stuk…. erg pakkend!

  4. karle zegt:

    Beste Yvet,

    Ik vind het jammer dat er op dit moment zoveel naar buiten word gebracht over deze situatie, want dit doet Brandon absoluut geen goed naar mijn mening.

    Dat hij in zijn vrijheid beperkt word is vervelend, maar misschien dat dit iets meer duidelijkheid geeft over de zaak.
    Ik zal even voor je citeren uit een clienten dossier die helaas is ‘uitgelekt’.

    -Je moet er constant
    op bedacht zijn dat hij geen gevaar
    ziet. Zo probeerde hij eens op de
    snelweg bij een vaart van 120 kilometer per uur uit de auto te stappen.
    -Ik heb ook
    een briefje geschreven over de dag
    dat wij de macht over de hele wereld
    en het personeel hebben. Dan hebben wij een mes in de broekzak
    waarmee we ze kunnen doodsteken
    -Omdat hij de neiging heeft om weg
    te lopen, loopt hij hier op het terrein
    altijd met twee begeleiders en soms
    aan een tuigje.
    – Een
    paar weken geleden is hij in een
    wijk in Harderwijk terechtgekomen
    en daar is hij over auto‘s gaan lopen.
    Iemand sprak hem daarop aan en
    toen heeft hij die persoon gebeten.
    Gelukkig was de politie er snel bij.

    Brandon was toen 15 jaar oud.

    Het sepereren van mensen is nooit leuk om te doen, maar wanneer iemand zichzelf of een ander dusdanig kan toetakelen is het noodzakelijk kwaad. Hierbij spreek ik uit ervaring. Je kan beter iemand tot rust laten komen tijdens sepereren dan voor de consequenties moeten instaan als automutilatie, agressie, weglopen etc. Wanneer een cliënt zelf zn grenzen niet meer in de hand heeft, zul jij het als goede verzorger moeten doen. Het bekijken van een filmpje van 1 minuut met een ( natuurlijk ) geemotioneerde moeder volstaat niet om een volledig beeld te vormen van deze cliënt.

    Het is leuk dat het voorbeeld bij jou van toepassing was maar dit is echt absoluut geen vergelijkingsmateriaal ( de doelgroep komt zelfs niet overeen ).

    Overigens, door de media verdoezeld maar geheel niet onbelangrijk:
    Brandon moet vastzitten wanneer er personeel/ bezoek in zijn kamer is!

    Een instelling als s’heeren loo krijgt voldoende inspecties van buitenaf voor ze beslissingen kunnen nemen over dergelijke cliënten.

    • yvet78 zegt:

      Best Karle,
      Ik heb het dossier ook gelezen op geenstijl.nl Maar ik denk dat je mijn blog dan op de verkeerde manier leest. Maar ik bedoelde er mee duidelijk te maken. Dat ik niet geloof dat dit de beste en enige methode is om deze jongen de rest van zijn leven te laten leven. Misschien is het goed dat er andere nu naar de situatie gaan kijken. Andere met een andere blik, en met misschien wel met een betere oplossing.
      En even een kritisch punt wat je aangeeft. Is dat instellingen gecontroleerd worden door inspecties van buitenaf. Wat ik hiermee wil zeggen is dat de inspecties 9/10 keer vooraf gemeld worden en iedereen van het personeel daarvan op de hoogte is. Ik wil hiermee niet zeggen dat de meeste instellingen niet deugen. Maar ik ben er een voorstander van om inspecties onaangekondigd te laten plaatsvinden , om een reeel beeld te kunnen schetsen.

      • karle zegt:

        Ik denk niet dat een inspectie iets gaat oplossen wanneer ze onaangekondigd langskomen. Het http://www.cce.nl houd dit in de gaten en proberen zoveel mogelijk oplossingen te vinden voor deze groep.

      • yvet78 zegt:

        Karle
        Nee dat denk ik ook niet.
        Maar een andere manier moet mogelijk zijn… anders dan nu het geval is in ieder geval.

    • Beste Karle,

      Ik heb het volledige cliëntendossier ook gelezen dus herken je citaat.
      Echter, ik kan in het dossier met de beste wil van de wereld geen enkele reden ontdekken die de term uitgeobserveerd rechtvaardigt noch het vastbinden van deze jongen!
      Het gaat hier m.i. om het inzetten van de juiste zorgmaatregelen, alleen daarbij ontbreekt het aan de middelen om deze zorg op het juiste niveau in te kunnen zetten.

      T.a.v. je opmerking over de blogpost; natuurlijk gaat het om twee verschillende cases! Maar het punt wat Yvet wil maken lijkt me duidelijk; de juiste mensen op de juiste momenten op de juiste plek!
      Die insteek lijkt me op elke individuele situatie van toepassing en in die zin dus wel degelijk vergelijkingsmateriaal.

      M.b.t. de inspecties waar je aan refereert; ook de CCE is voor een groot deel aan handen en voeten gebonden! Wat je ze echter zou kunnen verwijten is dat ze niet allang de noodklok hebben geluid over dit soort situaties maar gewoon het beleid hebben gevolgd.

      • karle zegt:

        Zoals nu ook blijkt; er had niet aan noodklok getrokken moeten worden. Brandon word in een slecht daglicht gezet net als z’n verzorgers, wat ook nog een zorgt voor veel onrust op de groep en instelling.

        Wanneer deze client word gesepereert wil het niet zeggen dat de juiste mensen niet worden ingezet. Juiste man op de juiste plek gaat niet op. Bovendien vind ik het eerlijk gezegd behoorlijk kort door de bocht om dat te roepen.

        Knevel wilde vooral het verhaal vertellen van de ontroerde moeder en liet nogal wat details achterwegen of ging er niet op in. Zoals nu ook blijkt dat de client alleen gesepereert moet worden wanneer er personeel in zijn kamer is en dat hij alleen op deze kamer zit omdat tijdens zijn overplaatsing van zijn speciaal ingerichte nieuwe appartement hij na een paar weken weer terug moest omdat hij deze vernield had.

        Voor het personeel is het ook niet leuk om gelijk in twijfel getrokken te worden.

        Natuurlijk word er niet gezegd waarom deze jongen in vrijheid beperkt is, dat heeft te maken met zijn privacy, die nu sowieso al flink is aangetast. Je word niet voor niets gesepereert, dus zal het een en ander zijn voorgevallen. Bovendien zijn er genoeg ernstige gevallen bekend waarin het flink mis is gegaan, ook s’ Heeren Loo is er niet vreemd van:
        http://www.eenvandaag.nl/buitenland/32304/zeer_ernstige_mishandeling_in_zorginstelling

        Er zullen redenen genoeg zijn waarom dit helaas plaatsvind maar zolang wij niet duidelijk in zijn dossier kunnen kijken is het ook niet aan ons om er over te oordelen.

  5. Soms is het ook onkunde, of onmacht dat personeel cq een instelling tot deze maatregel overgaat. Helaas heb ik uit ervaring moeten ondervinden dat goed gemotiveerd personeel met een schat aan ervaring weg bezuinigt wordt door een ter zake zeer ondeskundige case-manager. Deze goede krachten worden vervangen door jonge dames van 18/19 jaar. Dat ze goedkoper zijn dat staat vast, maar emotioneel staan ze minder in hun schoenen. Daarbij komt dat ze vaak meer taken moeten doen dan ze aankunnen, wat weer leid tot een hoog ziekteverzuim en escalaties van cliënten. In ons geval werd onze zoon opgesloten in een jeugdgevangenis.

    • yvet78 zegt:

      De straatmaker
      Je slaat de spijker op de kop.. Dit is precies wat ik bedoel een andere ervaring maar dezelfde gedachten. Ik ben er even stil van.. dankje voor je reactie.
      Gr Yvet

  6. jose zegt:

    De moeder van Brandon vindt dat de instelling in gebreke is gebleven,vreemd dat je na drie jaar daar achter komt.Instelling en ouders samen zijn verantwoordelijk voor het welzijn van desbetreffende.

  7. kaatspot zegt:

    Hoi Yvet!

    Goed verhaal over een uiterst gevoelige kwestie. Ik denk dat het beeld wat we van de media kennen inderdaad gekleurd is, maar dat die knul geen geschikte behandeling krijgt staat vast – hij en velen met hem.
    En ik ben geen doemdenker maar wel vrij realistisch ingesteld en ben bang dat dit alleen nog maar verder gaat verslechteren. En hoe kunnen we dat voorkomen?
    Wie het weet mag het zeggen…..

  8. dimasplace zegt:

    Als de uitbarsting van morele verontwaardiging rond deze specifieke kwestie tot gevolg zou hebben dat wij wat meer aandacht en geld aan de zorg in het algemeen d.w.z. het werk op de vloer de zorg gaan besteden heeft dit tumult nog nut gehad. Dat zullen we echter even af moeten wachten. Voorlopig ziet het er naar uit dat de media-aandacht na twee à drie dagen getetter onder aanvoering van een moraalridder weer aan het verstommen is. Kunnen we weer overgaan tot de orde van de dag; een bezuinigingetje hier .. een bezuinigingetje daar … wat dom geroep over linkse mafia of elite en meer van dat gekwek … tot dat het volgende schandaal of schrijnende geval de media bereikt.
    Maar hopelijk doet het toch nog iets ten goede.

    gr. Dick
    http://dimasplace.wordpress.com/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s