Geachte been

Geachte Been

Wat ben ik boos.. nee ik ben nijdig.

Je hebt me de afgelopen dagen zo lopen te irriteren dat ik me nu heel even me gewonnen geef.. heel even zeg ik dan wel.

En waarom, gisteren ochtend en gisteren middag heb je met rust gelaten. Ik heb daar meteen gebruik van gemaakt, want dit voelde lekker. We zijn, Gert en ik, de stad ingegaan.

Maar langzaam speelde je weer op.. heel langzaam. We gingen naar mijn idee net weer op tijd naar huis en na de auto geparkeerd te hebben wilde ik uitstappen. En daar was je! En hoe!

Het idee dat we s‘avonds toch geen plannen hadden stelde me gerust.  Alleen moest ik naar de WC of even iets uit de keuken pakken , liet je je aanwezigheid duidelijk merken. Zo’n onmacht en zo oneerlijk dat gevoel in combinatie met die pijn was even to much.

Gert zei ‘het gaat niet lekker met jou he?’ en het enige wat ik kon doen was.. mijn tranen laten gaan.

Geïrriteerd heb ik de rest van de avond doorgebracht, dan maar zitten en niets doen.

Vandaag liet je me tot de middag met rust, een uur of 3 was je zeker uitgeslapen en heel langzaam liet je blijken dat je er was. Maakt niet uit dacht ik.. alles voorzichtig doen, ik laat me niet gek maken. Koken?! Dat kan ik best op 1,5 been. Ik negeer je.

Het zitten op de bank ging onhandig en ik kon de juiste ‘zit’ niet vinden.

Dan maar creatief doen om mijn zinnen te verzetten. Resultaat de oudste heeft een uitnodiging met foto voor zijn verjaardag en hij neemt morgen een gedicht mee naar school incl een suprise waar hij (hoop ik) trots op kan zijn. Ja en dan douchen dan maar. Alle ongewilde haartje verwijderen omdat ik morgen in het AMC waarschijnlijk weer half naakt tegen over een vreemde moet staan. Maar dit keer met alle liefde.

Ik wil gaan douchen maar kom al snel tot de conclusie (hang met mijn hoofd tegen de muur aan) dat het toch maar een bad gaat worden. En natuurlijk snij ik mezelf vervolgens in mijn been. Maar oke.. ik wil het bad verlaten en heb mezelf letterlijk uit het bad moeten takelen. Jezus! Laat me met rust… Ik kleed me aan en wil een handdoek grijpen en zie dat het rekje van de handdoeken aardig is geslonken. Ja 1x deze 3 dagen een was gedaan en je hebt een probleem. Was erin doen dus.  Ik sleep mezelf letterlijk de trap op.. snap nu ook waarom trapleuningen zijn. Mijn helden! Ik zie de berg op de grond liggen van wat er nog gevouwen moet worden. Maar er is geen keuze het moet gebeuren, hoop al weken dat er Truus de miertjes binnen komen wandelen. Maar nee. Een was vouwen. Pff wat is dat nou?! Alles ligt in een mand die op de grond staat. Normaal, maar het idee te bukken ..laat maar.

Er zit niets anders op. Ik probeer subtiel te gaan zitten, wat al meteen niet lekker gaat, snel doorvouwen dus. Je komt langzaam op en irriteert me met elke zit die ik aanneem. Langzaam begin in me echt ellendig te voelen, ik zie de laatste minuten voorbij komen en zie iemand waarvan het lijkt of haar rug is gebroken. Zo debiel moet het eruit gezien hebben. Je zal wel gelachen hebben. Nou ik niet! Ik vouw zo snel mogelijk en zie de bodem van de mand inzicht komen. Vanaf de grond ‘werp’ ik de sokken in de mandjes. Bijna klaar.. Yes! En dan, de wasmachine achter me, hij moet nog geleegd worden in de droger. Geen probleem daar heb je me niet mee , want dat kan ik ook vanaf deze positie op de grond doen. Ha! Ik laat me niet gek maken. En het voelt ook weer lekker om zo alles weer op orde te brengen. Ik doe de machine open. Trek het deurtje van de droger open …. Fuck! Daar zat nog een was in. Oke brok in mijn keel werd groter en groter. Niet denken maar doen.. en daar gaan we weer in een mega tempo handdoeken gevouwen. En klaar was ik.. nu nog opstaan. Man man wat test je me uit, ik hijs mezelf omhoog en grijp het stapeltje handdoeken mee want tja die moeten dus op dat rekje.

Ik ga staan.. en kan het niet laten om met enige trots te zeggen, Zo!

En nu naar beneden steeds dichter bij mijn bed. Ik loop (wishful thinking) waggel naar beneden en net in het bochtje van de trap glijd mijn ene voet iets van de tree, klap met mijn hoofd tegen de muur aan en mijn mooie stapel met handdoeken liggen in 1 grote hoop onder aan de trap beneden. En toen was het klaar! Ik gooi letterlijk en figuurlijk mijn handdoek in de ring. Het enige wat ik kan doen is huilen. Kijk mij nou zitten halve wegen een trap, die ik als 32 jarige gewoon op en af moet kunnen hollen. Je hebt gewonnen.. je hebt me waar je me hebben wilt. Verloren. Tom die al voor me uit was gehold, komt de trap weer op en hoe die het precies deed, geen idee maar hij ging naast me zitten en gaf me een lebber over mijn gezicht en bleef rustig zitten. Zo van ‘doe maar rustig aan, als je zover bent dan gaan we wel naar beneden’  Boos en verdrietig ben ik op mijn kont de trap afgegaan en hoe en hoelang weet ik niet maar het stapeltje was weer gevouwen. Maar verdomme wat was ik boos.  Ik ben naar beneden gegaan en had echt frisse lucht nodig en wilde ook de adrenaline in mijn lijf kwijt, nou meer soort van agressie. Tom mee naar buiten genomen. En hij voelt het he?  Hij bleef strak naast me lopen, snuffelde wat en liep pas weer door als ik bij hem was . Een lang rondje is het niet geworden op het heuveltje ben ik op het trapje gaan zitten en heb even alles laten gaan. 2e keer janken in 2 dagen tijd.  Ik geef me over. Wat voelde ik me klote. Dus je hebt gewonnen. Ik hoop dat je me vannacht met rust zal laten. Want morgen.. morgen gaan we kijken wie er het laatst lacht! Morgen ga ik naar mijn 1e afspraak bij de pijnpoli in het AMC en daar gaan ze kijken hoe ze jouw acties het beste de kop in kunnen drukken. En weet je het maakt me eigenlijk niet uit hoe… Maar het zal stoppen. Of in ieder geval jou gehandicapt maken. Voel jij het eens hoe het is om niet normaal te kunnen functioneren. Ik zeg succes you poor devil.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Been / Heup. Bookmark de permalink .

2 reacties op Geachte been

  1. pegasus_girl zegt:

    sterkte meissie en succes! laat dat been maar ’s zien wie hier de boel regeert.. hoop heel erg dat ze morgen iets kunnen bedenken dat soelaas biedt. ik duim!

  2. Sweet Mizzy zegt:

    Herkenbaar! Frustrerend hoor, als je van alles wilt en je lichaam gewoon niet meewilt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s