Schoolplein terreur

Moeders… en ja… vaders!

Meestal ben ik niet degene die de mannen (7jr & 9jr ) naar school brengt, dat doet Gert eigenlijk altijd.

Maar van de week ging ik ‘s middags met Gert mee om de mannen te halen.

Ik nam mijn hond Tom meteen mee, vinden die jongens ook gezellig.

Even een kleine uitleg over Tom, Tom is een middelgrote hond, schapendoes, heel veel haar en een alles behalve stoere hond. Het is zo’n hond die rustig ergens kan zitten en alles bekijkt op zijn dooie gemakje. En is alles..echt alles.. behalve druk. Dus een makkelijke hond om mee te nemen ergens naar toe.

Maar oké… schoolplein! De gekte van loslopende moeders, auto’s, fietsen en vooral heel veel pratende moeders. Nu is dit logisch bij een schoolplein maar het lijkt wel een onderlinge afspraak onder de moeders om dat ‘midden’ op de stoep te gaan doen. Waardoor het een soort parcours wordt om op de plaats van bestemming te komen.

Gert liep naar het hek (let op, niet vóór het hek) om zo de mannen te kunnen zien aankomen.

Ik ben wat achteraf gaan staan vanwege de doorloop van al het aanwezige publiek.

Tom tussen mijn benen laten zitten om met z’n tweeën één plek in te nemen. Deze plek kun je het best opschrijven als stoep-geul-auto-weg en ik stond in de geul tussen de auto en stoep, en Tom dus ook. Het pad waar we tegen aanhingen is zo’n 2 meter breed. Geen grap ontelbare (drukpratende, joggingbroek dragende Uggs moeders) presteerden het om met 3tal incl. fiets, mij en anderen te passeren. Tegelijkertijd! Ik duwde Tom zachtjes iets achter me, hij zat nu wat ongemakkelijker maar wel veiliger. Want ik kreeg het idee dat de weggebruikers niet verder keken dan hun eigen stuur met als einddoel vóór het hek. Mét fiets hè?!

Op een gegeven moment stroomt het natuurlijk vol voor een hek van 3 meter breed, dus de menigte kwam steeds dichter mijn kant op. Net op tijd stopte het , dus ik kon ‘veilig’ met Tom blijven zitten. Ben wel een beetje half over Tom heen gaan hangen aangezien hij al 3 keer een tas tegen zijn hoofd kreeg van meerdere niet oplettende moeders. Een meisje van een jaar of 7 komt met haar moeder langs lopen met fiets. Met haar moeder ook mét fiets achter haar aan, het meisje was voorzichtig met alle obstakels die ze onderweg tegen kwam. Nog wel zeg ik.. want moederlief wist duidelijk te roepen , “gewoon doorlopen ze gaan vanzelf wel aan de kant” tja..zo leert de volgende generatie het dus ook. Dit zit dus bij sommige standaard in het opvoeding  pakket.  Ik kijk verder.. in hoeverre ik kan kijken want als er 60 mensen staan lieg ik niet. Tussen alle drukpratende moeders staat 1 man die zich wel ‘fijn’ voelt tussen al die ‘vrouwtjes’ (vast een vooroordeel maar ik denk dat hij ‘ze’ zo benoemd in zijn hoofd)

Hij staat stoer te praten voor zijn doen… in hoeverre je stoer kan doen in zo’n situatie) Hij heeft het over nieuwe boxen van zijn auto. Tja..  Weet nog steeds niet echt tegen wie hij het had… er stonden 3 dames om hem heen, maar of ze luisterden?

Gelukkig komen de mannen snel naar buiten en we maken dat we weg komen.

De volgende dag breng ik de mannen ‘s morgens naar school.

Weer het zelfde ritueel maar dan in de ochtend, ik zeg tegen de mannen dat ze netjes aan de kant moeten lopen, en dat doen ze en krijg meteen de opmerking terug ‘doen we altijd zo kan iedereen er langs’ Hou dat vast denk ik!!  Voor de deur staat een file van auto’s die hun kinderen afzetten, droppen… Bij kinderen onder de 6 noem ik het droppen… auto rijdt verder en de volgende auto hetzelfde ritueel. Ik probeer een meest veilige route te nemen voor de mannen en mij. Maar hoe veilig het ook 10 seconden lijkt het zicht wordt per 5 seconden verwisseld. Met rennende kinderen  die met z’n tienen tegelijk door 1 deur proberen te proppen.

Oké dat zijn kinderen en dat snap ik ook , maar als ik voor de 4e keer een knal tegen mijn heup krijg (die niet zo heel stevig is de laatste tijd) kost het me best moeite om niet 1 van de mannetjes bij hun rugzakje omhoog te tillen… ik doe het niet… het zijn kinderen. Helder moment. We worden in de stroming mee geduwd door de deurpost ,  geen juf of meester te zien trouwens… slim… die kennen dit ritueel al. Nu de trappen op, de mannen weer netjes aan de kant lopend (ik heb niet eens wat gezegd). Tussen 2 trappen heb je een kort plat stukje om je weg te vervolgen naar de volgende trap en ja hoor… midden in de drukte staat daar 2 moeders… te praten. Het enige wat ik kan zeggen is ‘handig’ ik kan dan moeilijk mijn mond houden. En dit is voor mijn doen echt heel vriendelijk. De dames die de hele omgeving vergeten praten door… de enige zin die ik meekreeg was “dus ik zei… Ja daag ik blijf niet aan de gang ze eten altijd bij ons thuis”. Hoe ik het ook probeer te draaien in mijn hoofd maar ik blijf erbij.. volgens mij niet een onderwerp wat absoluut niet kan wachten tot ze weer buiten zijn… Maar ja wie ben ik!

De mannen lopen voor me en de jongste hangt zijn jas op de kapstok en wil dat ik nog even de klas mee in ga. Ik loop mee en voel me een beetje ongemakkelijk, voel me door al die gekte in de gang toch al snel té veel in de school. Ik geef hem een kus en zeg dat hij zijn best moet doen vandaag… 2 armpjes klemmen om me heen en ik krijg een dikke zoen, ik geniet van dit moment want voor dat je het weet is zo’n actie echt niet stoer en willen ze het liefst voor de deur gedropt worden ha ha. De oudste loopt voor me uit en in deze weg passeer ik 4 moeders die alle 4 de aandacht van de juffrouw proberen te krijgen. Zo’n lerares haar dag begint gewoon om 8.15! Hoe schut ik moeders van me af. (Zou ik denken) . Ik loop achter de oudste aan die… hoe knap ook… hij iedereen ontwijkt zonder iemand te raken zelfs bewegende objecten, en dit in een rustig tempo. Kan ik toch wel trots zijn. Dat hoe veel prikkels ook om hem heen hij zijn eigen rustige route blijft volgen. We staan bij de jassen en drinken en eten gaan netjes in het mandje. Langs me ‘vliegt’ een mandarijn die in het mandje land… op de mandarijn staat met edding  een naam. Ik weet niet waar ik me meer over verbaas dat ze mandarijn vloog of dat er met een edding een naam opstond. Ik stond denk ik in de weg voor het mandje… dat het stukje fruit maar moest vliegen om op de plaats van bestemming te komen. Ja logisch.. denk ik?!  Ik loop achter de oudste aan en die stelt mij meteen voor aan een jongetje die eerst stiekem aan hem vroeg of dát zijn moeder was.. ha ha.. ‘Nee kom eens’ zei hij ‘dit is Yvet’.

Dat mannetje keek me aan met grote ogen… want hij wilde natuurlijk niet dat ik het zou weten dat hij dat vroeg. Dus ik zei ‘hoi’… kleine rode wangen en ogen naar de grond kijkend mannetje antwoorden zachtjes terug ‘hay’. Mooi! Ik krijg een dikke knuffel van de oudste en ik haal diep adem en vervolg mijn weg terug. De duo moeders staan nog steeds op verschillende (niet handige plekken) of het dezelfde zijn weet ik niet, ik denk zelf dat ze verwisselen van persoon of een plaats opschuiven. Ik weet het niet.. Weg hier!

Buiten staan ook weer duo’s.. af en toe krijg ik een blik van ‘wie ben jij’ .. hoeven jullie niet te weten hoor! Ik loop het hek uit en vervolg mijn weg.. voor me achter me en voorbij lopend zie ik vaders.. Ja ik ben een vrouw maar handelend in de ochtend en middag behoor ik toch echt tot de ‘vaders’ *Missie – uitvoeren- afhandelen- afsluiten* Achter me hoor ik nog wat dames babbelen.. de één nog harder dan de andere.. Ik wordt meestal wel blij van vrolijke mensen maar nu krijg ik meer tevredenheid met de stilte die ik tegemoet loop.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in overig. Bookmark de permalink .

Een reactie op Schoolplein terreur

  1. mauricejj zegt:

    Ugg moeders…HAHAHAHA…Hilarisch stukje !!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s