Wat je geeft….

Iets vreemds wat me vorige week gebeurde,
maar eigenlijk al jaren geleden begon.
En op een rare manier in mijn hoofd bleef zitten.

Jaren geleden op school.. pauze en “druk op de gangen , stond met wat mensen te praten tot er op een gegeven moment bij de toiletten wat onrust ontstond, gelach en geroep,nieuwsgierig als ik ben liep ik op de drukte af, na wat mensen tactisch opzij geduwd te hebben , lag midden in de deur vd toilet ingang een jongen op de grond, te trillen en te schudden met z’n benen, iedereen stond erom heen alsof de jongen de act van het jaar aan het geven was én lachen! , ik schrok, duwde mensen opzij en wurmde naast de jongen, ik legde zijn hoofd op mijn been, en riep naar een vriendin dat er iemand van de leiding gehaald moest worden.De bewegingen en het schudden namen af en voordat ik het wist stonden er 2 ambulance broeders naast me, hij werd op een brancard gelegd en mee genomen, iedereen en zo ook ik, vertrokken weer naar de lessen, toch me de hele dag niet fijn gevoelt omdat ik best geschrokken was van het voorval, maar zat in een leeftijd dat je dat vooral niet verteld aan je klasgenoten.
de rest vd week heb ik de bewuste jongen niet meer gezien, en een week later was hij er weer, hij stond met z’n vriendjes buiten en was verwikkeld in een stoer gesprek over wat dan ook, leek me niet zo’n timing om te vragen hoe het met hem ging. Hij zag er goed uit dus het maar zo gelaten.

vorige week moest heel vroeg op en tot 2 keer aan toe door mijn wekker geslapen, had uiteindelijk nog een half uur om mezelf nog een beetje toonbaar te maken , tom uit te laten en naar het station te racen. besloten geen make-up vandaag, niet uitgebreid douchen, eten regel ik onderweg wel ergens en mijn cafeïne dan maar dubbel op het werk nuttigen, de haren werden vandaag met de vinger gekamd met de vingers, op het fietsje gesprongen, niet oplettend of er nog meer verkeer bestond op de vroege ochtend, gevolg: heb nog nooit zo dichtbij op mijn fiets een motorkap gezien, al schreeuwend ‘sorry’naar de bestuurster scheurde ik door, had nu helemaal de pest in mijn lijf.
op het station geen plek te vinden voor mijn fiets, dan maar 2 fietsen op 1 plek heb ik uiteindelijk besloten. Kaartje halen; PIN PAS WORDT NIET HERKEND,túúúrlijk! andere automaat wilde wel met me samenwerken. rennend naar boven kwam ik tot de ontdekking dat ik toch ergens tijd gewonnen had, 5 minuten te vroeg, mijn rust momentje pakken dan maar, dacht ik! sigaretje en hangen tegen een reclamebord. sigaretten pakken én toen..aansteker? waar? mijn humeur weer van 8 naar 0,0 zoeken, jas..tas.. nog een keer jas en nog maar een keer de tas..godver! niets!
nog half met mijn hoofd in mijn tas hoorde ik ineens achter me.. “ik zie je vechten en zoeken, vervelend he? neem je even de tijd voor dat je de trein in stapt voor een sigaretje, heb je geen vuur” ik kijk om.. en op dat moment kijk ik recht in een brandende aansteker, “hier neem die van mij maar,ik heb er toch nog 1 in mijn tas” ik wilde zeggen, ja dat dacht ik ook, ik heb er ook altijd meer bij me,totdat ik de reddende engel op dat moment eens goed bekeek achter het vlammetje…Ik keek hem vol herkenning aan, het was de jongen die even op mijn schoot heeft gelegen jaren terug, al heeft hij dat zelf nooit mee gekregen.
wat ik eigenlijk toen nooit heb kunnen vragen had ik nu het antwoord op, het gaat goed met hem!
prettige dag nog verder riep hij en stapte in de trein naar Utrecht.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in overig. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s